Lucas 1:5-25
Toen Herodes koning van Judea was, leefde er een priester die Zacharias heette en tot de priesterafdeling Abia behoorde. Zijn vrouw, Elisabet, stamde af van Aäron. Beiden waren vrome en gelovige mensen, die zich strikt aan alle geboden en wetten van de Heer hielden. Ze hadden geen kinderen, want Elisabet was onvruchtbaar, en beiden waren al op leeftijd. Toen de afdeling van Zacharias eens aan de beurt was om de priesterdienst te vervullen, werd er volgens het gebruik van de priesters geloot en werd Zacharias door het lot aangewezen om het reukoffer op te dragen in het heiligdom van de Heer. De samengestroomde menigte bleef buiten staan bidden terwijl het offer werd gebracht. Opeens verscheen hem een engel van de Heer, die aan de rechterkant van het reukofferaltaar stond. Zacharias schrok hevig bij het zien van de engel en hij werd door angst overvallen. Maar de engel zei tegen hem: ‘Wees niet bang, Zacharias, je gebed is verhoord: je vrouw Elisabet zal je een zoon baren, en je moet hem Johannes noemen. Vreugde en blijdschap zullen je ten deel vallen, en velen zullen zich over zijn geboorte verheugen. Hij zal groot zijn in de ogen van de Heer, en wijn en andere gegiste drank zal hij niet drinken. Hij zal vervuld worden van de heilige Geest terwijl hij nog in de schoot van zijn moeder is, en hij zal velen uit het volk van Israël tot de Heer, hun God, brengen. Als bode zal hij voor God uit gaan met de geest en de kracht van Elia om ouders met hun kinderen te verzoenen en om zondaars tot rechtvaardigheid te brengen, en zo zal hij het volk gereedmaken voor de Heer.’ Zacharias vroeg aan de engel: ‘Hoe kan ik weten of dat waar is? Ik ben immers een oude man en ook mijn vrouw is al op leeftijd.’ De engel antwoordde: ‘Ik ben Gabriël, die altijd in Gods nabijheid is, en ik ben uitgezonden om je dit goede nieuws te brengen. Maar omdat je geen geloof hebt gehecht aan mijn woorden, die op de voorbestemde tijd in vervulling zullen gaan, zul je stom zijn en niet kunnen spreken tot de dag waarop dit alles gaat gebeuren.’
De menigte stond buiten op Zacharias te wachten, en de mensen vroegen zich af waarom hij zo lang in het heiligdom bleef. Maar toen hij naar buiten kwam, kon hij niets tegen hen zeggen. Ze begrepen dat hij in het heiligdom een visioen had gezien; hij maakte gebaren tegen hen, maar spreken kon hij niet. Toen zijn tempeldienst voorbij was, ging hij terug naar huis. Korte tijd later werd zijn vrouw Elisabet zwanger. Ze leefde vijf maanden lang in afzondering en zei bij zichzelf: De Heer heeft zich mijn lot aangetrokken. Hij heeft dit voor mij gedaan opdat de mensen me niet langer verachten.
Vervuld worden
David Clifton en de koren van de Peterborough cathedral zingen het lied Angelus ad virginem.
Eeuwige, vervul me met uw heilige aanwezigheid.
Zoals uw engelen u aan Jozef aan Maria kenbaar maakten
Vervul me met uw liefde. Laat mijn hart een worden met U.
De lezing is genomen uit het Evangelie volgens Lucas, hoofdstuk 1, vanaf vers 5.
Vandaag hebben we een lange lezing, dus ik laat de gebeurtenissen, een voor een, tot mijn verbeelding spreken.
Stel je allereerst Zacharias voor die de tempel binnengaat. Stel je de geluiden voor en de geuren, wellicht de geur van wierook. Wat voor kleren draagt Zacharias? Wat is de kleur van zijn haar? Hoe ziet de tempel eruit?
De engel verschijnt en Zacharias schrikt, maar de engel zegt hem niet bang te zijn. Zijn vrouw zal een zoon baren die hij Johannes moet noemen en die groot zal zijn in de ogen van God. Verbeeld je dat je meeluistert en alle prachtige dingen hoort die de engel over Johannes zegt.
Zacharias durft niet te geloven dat dergelijk groot nieuws waar kan zij. Neem even de tijd om je zijn gevoelens voor te stellen, zijn aarzeling het goede nieuws te geloven.
Zacharias twijfelt aan de woorden van de engel en wordt met stomheid geslagen, is niet meer tot spreken in staat. Hij komt uit de tempel, kan nog steeds niets zeggen, en moet de mensen tegemoet treden. Stel je voor hoe zij hem toespreken… hoe ze geen antwoord krijgen… hoe hij gebaart.
Elisabet wordt zwanger en zegt: “De Heer heeft zich mijn lot aangetrokken. Hij heeft dit voor mij gedaan opdat de mensen me niet langer verachten.” Kun je haar gezicht zien? Kun je de vreugde van haar gezicht lezen en hoor je de vreugde in haar stem wanneer zij dit zegt?
Je zou kunnen eindigen met een moment van zelfreflectie, en een gesprek met God over wat dit verhaal jou deed, over hoe jij deel hebt aan dit verhaal van verlossing.
