Johannes 10: 22-30
In Jeruzalem werd het feest van de Tempelwijding gevierd; het was winter. Jezus liep in de tempel, in de zuilengang van Salomo. Daar kwamen de Joden om Hem heen staan, en ze vroegen Hem: ‘Hoe lang houdt U ons nog in het onzekere? Als U de messias bent, zeg het ons dan ronduit.’ Jezus antwoordde: ‘Dat heb Ik u al gezegd, maar u gelooft het niet. Wat Ik in naam van mijn Vader doe getuigt over Mij, maar u wilt Me niet geloven, omdat u niet bij mijn schapen hoort. Mijn schapen luisteren naar mijn stem, Ik ken ze en zij volgen Mij. Ik geef ze eeuwig leven: ze zullen nooit verloren gaan en niemand zal ze uit mijn hand roven. Wat mijn Vader Mij gegeven heeft gaat alles te boven, niemand kan het uit de hand van mijn Vader roven, en de Vader en Ik zijn één.’
Luister naar Zijn stem
Het Utrechts vocaal ensemble zingt Philadelphia menéto, uit de sint Maarten cantate van Jeroen Spitteler.
Heer, U zoekt mij, ook als ik U niet zoek. Heer, U geeft mij rust, ook als ik onrustig ben. Kom bij mij. Laat mij bij U komen. Geef dat ik naar U mag luisteren. Heer, laat mij bidden.
De lezing van vandaag is uit het Johannesevangelie, hoofdstuk 10, vanaf vers 22.
“Mijn schapen luisteren naar mijn stem, Ik ken ze en ze volgen Mij.”
Ik neem even de tijd om me voor te stellen dat ik de stemmen hoor of dat ik zelf meemaak wat er gebeurt. En in de loop van de dag denk ik nog eens terug aan wat je ik me daarvan herinner. Dan sta ik ook even stil bij wat ik vandaag tegenkom.
Wat raakt jou daarvan het meest: wat valt je bijvoorbeeld op omdat het iets van je vraagt, of plezier doet, of tegen staat, of wat dan ook bij je opkomt?
Ik beluister deze woorden van Jezus nog eens en stel me daarbij voor dat Hij zelf bij me is en naar me kijkt terwijl dat door me heen gaat.
En kijk dan eens naar Hem: glimlacht Hij of zie je zijn gezicht betrekken? Zegt Hij iets tegen je of doet Hij iets?
En zou jij Hem iets willen zeggen? Zeg Hem dat maar – wat het ook is.
