Lucas 7, 31-35
Waarmee zal Ik dan de mensen van deze generatie vergelijken, waarop lijken ze? Ze lijken op kinderen die op het marktplein zitten en elkaar toeroepen:
“Toen we voor jullie op de fluit speelden, wilden jullie niet dansen,
toen we een klaaglied zongen, wilden jullie niet treuren.”
Want Johannes de Doper is gekomen, hij eet geen brood en drinkt geen wijn, en jullie zeggen: “Hij is door een demon bezeten.” De Mensenzoon is gekomen, Hij eet en drinkt wel, en jullie zeggen: “Kijk toch eens, wat een veelvraat, wat een dronkaard, die vriend van tollenaars en zondaars.” En toch is de Wijsheid door al haar kinderen in het gelijk gesteld.’
Een uitnodiging tot inkeer en berouw
Je luistert naar het Taizé lied Bonum est confidere in Domino: “Het is goed om te vertrouwen op de Heer".
God, U bent niet ver weg. U bent dichter bij me dan ik ook maar kan vermoeden. U heeft woorden van leven voor mij. In de stilte wijst U mij de weg. Geef dat ik in deze gebedstijd uw zachte stem mag horen.
De lezing van vandaag is genomen uit het Evangelie volgens Lucas, hoofdstuk 7, vanaf vers 31.
Jezus beschrijft een volk dat ongehoorzaam is, tegendraads, niet in de juiste stemming. Net als een lastige tiener, mopperend, hangerig en vervelend. Zo eentje die elke uitnodiging, elk voorstel links laat liggen. Maar … wij zijn allemaal wel eens ziek in datzelfde bedje. Welke uitnodiging om te vieren en dank te zeggen zou de Heer aan mij richten op dit moment? Is er een bij die ik liever niet hoor?
En hoe zou de Heer mij uitnodigen tot inkeer en berouw? Heb ik daar wel oren naar?
Als je nu opnieuw luistert naar de lezing, kan je er dan de frustratie in horen die in Jezus’ stem zit? De frustratie van iemand die vriendelijk uitnodigt en toch afgewezen en genegeerd wordt?
Kan ik de Heer nu vragen om deze of die stemming in mij te veranderen? - om me te helpen zijn vriendelijke uitnodigingen in mijn leven te horen en erop te antwoorden, enthousiast en vreugdevol?
