Vervuld worden
David Clifton en de koren van de Peterborough cathedral zingen het lied Angelus ad virginem.
Eeuwige, vervul me met uw heilige aanwezigheid.
Zoals uw engelen u aan Jozef aan Maria kenbaar maakten
Vervul me met uw liefde. Laat mijn hart een worden met U.
De lezing is genomen uit het Evangelie volgens Lucas, hoofdstuk 1, vanaf vers 5.
Vandaag hebben we een lange lezing, dus ik laat de gebeurtenissen, een voor een, tot mijn verbeelding spreken.
Stel je allereerst Zacharias voor die de tempel binnengaat. Stel je de geluiden voor en de geuren, wellicht de geur van wierook. Wat voor kleren draagt Zacharias? Wat is de kleur van zijn haar? Hoe ziet de tempel eruit?
De engel verschijnt en Zacharias schrikt, maar de engel zegt hem niet bang te zijn. Zijn vrouw zal een zoon baren die hij Johannes moet noemen en die groot zal zijn in de ogen van God. Verbeeld je dat je meeluistert en alle prachtige dingen hoort die de engel over Johannes zegt.
Zacharias durft niet te geloven dat dergelijk groot nieuws waar kan zij. Neem even de tijd om je zijn gevoelens voor te stellen, zijn aarzeling het goede nieuws te geloven.
Zacharias twijfelt aan de woorden van de engel en wordt met stomheid geslagen, is niet meer tot spreken in staat. Hij komt uit de tempel, kan nog steeds niets zeggen, en moet de mensen tegemoet treden. Stel je voor hoe zij hem toespreken… hoe ze geen antwoord krijgen… hoe hij gebaart.
Elisabet wordt zwanger en zegt: “De Heer heeft zich mijn lot aangetrokken. Hij heeft dit voor mij gedaan opdat de mensen me niet langer verachten.” Kun je haar gezicht zien? Kun je de vreugde van haar gezicht lezen en hoor je de vreugde in haar stem wanneer zij dit zegt?
Je zou kunnen eindigen met een moment van zelfreflectie, en een gesprek met God over wat dit verhaal jou deed, over hoe jij deel hebt aan dit verhaal van verlossing.
Eeuwige, vervul me met uw heilige aanwezigheid.
Zoals uw engelen u aan Jozef aan Maria kenbaar maakten
Vervul me met uw liefde. Laat mijn hart een worden met U.
De lezing is genomen uit het Evangelie volgens Lucas, hoofdstuk 1, vanaf vers 5.
Vandaag hebben we een lange lezing, dus ik laat de gebeurtenissen, een voor een, tot mijn verbeelding spreken.
Stel je allereerst Zacharias voor die de tempel binnengaat. Stel je de geluiden voor en de geuren, wellicht de geur van wierook. Wat voor kleren draagt Zacharias? Wat is de kleur van zijn haar? Hoe ziet de tempel eruit?
De engel verschijnt en Zacharias schrikt, maar de engel zegt hem niet bang te zijn. Zijn vrouw zal een zoon baren die hij Johannes moet noemen en die groot zal zijn in de ogen van God. Verbeeld je dat je meeluistert en alle prachtige dingen hoort die de engel over Johannes zegt.
Zacharias durft niet te geloven dat dergelijk groot nieuws waar kan zij. Neem even de tijd om je zijn gevoelens voor te stellen, zijn aarzeling het goede nieuws te geloven.
Zacharias twijfelt aan de woorden van de engel en wordt met stomheid geslagen, is niet meer tot spreken in staat. Hij komt uit de tempel, kan nog steeds niets zeggen, en moet de mensen tegemoet treden. Stel je voor hoe zij hem toespreken… hoe ze geen antwoord krijgen… hoe hij gebaart.
Elisabet wordt zwanger en zegt: “De Heer heeft zich mijn lot aangetrokken. Hij heeft dit voor mij gedaan opdat de mensen me niet langer verachten.” Kun je haar gezicht zien? Kun je de vreugde van haar gezicht lezen en hoor je de vreugde in haar stem wanneer zij dit zegt?
Je zou kunnen eindigen met een moment van zelfreflectie, en een gesprek met God over wat dit verhaal jou deed, over hoe jij deel hebt aan dit verhaal van verlossing.