Vrijuit spreken met de Heer

Je luistert naar het lied Furchte Dich Nicht Mehr, gecomponeerd door Johann Sebastian Bach.

God, Gij kent mijn naam. Gij kent mij zoals ik ben. Gij houdt van mij. Laat mij bij U komen. Geef mij uw stilte en uw vertrouwen. Laat mij de komende minuten met U bidden.

De lezing van vandaag is genomen uit het Evangelie volgens Marcus, hoofdstuk 7, vanaf vers 24.

Wat is je eerste reactie als je luistert naar dit verhaal over de Syrofenicische vrouw en Jezus? Vind je Jezus niet wat bars in wat Hij in eerste instantie tegen haar zegt, wanneer Hij haar volk vergelijkt met honden? Is zij niet wat erg vrijpostig in de manier waarop zij op Hem reageert? Of heb je bewondering voor haar rake antwoord en haar lef?

En hoe loopt het af? Het heeft er de schijn van, dat de vrouw beloond wordt voor haar weerwoord, dat ze niet accepteert dat ze wordt afgewezen. Jezus geeft aan haar toe, ook al horen we zelden dat Hijtegenover iemand in een woordenwisseling de ander gelijk geeft en Hij geneest haar dochter. Verrast je dat? Maakt het indruk op je?

Als je nu opnieuw luistert naar de lezing, stel je dan voor dat je die vrouw bent en dat je de moed, of misschien de brutaliteit hebt, om op deze manier met Jezus te spreken. Let erop, hoe je je voelt in de rol van die vrouw, tijdens deze interessante woordenwisseling, maar ook erna.

En durf dan op dezelfde manier, rechtuit en vrijuit te spreken met de Heer in de laatste ogenblikken van je gebedstijd. Vertel Hem wat je echt denkt, wat je echt voelt, wat je echt van Hem zou willen.