Jesaja's beeld over gebed
Je luistert naar het lied Vox Clamantis in Deserto, gecomponeerd door Giaches de Wert.
Heer ik verlang naar uw rust. Maak stil in mij wat onrustig is. Heer, ik verlang naar uw licht. Verlicht wat donker is in mij. Heer, wees bij mij. Bid met mij.
De lezing is genomen uit de profeet Jesaja, hoofdstuk 55, vanaf vers 10.
Het beeld dat we soms hebben over het gebed, is een beeld van onszelf, in ons eentje, terwijl we roepen naar de hemel en al te vaak geen antwoord krijgen. Geen wonder dat heel wat mensen het nogal een karwei vinden! Kan je momenten bedenken waarop jouw gebed zo heeft aangevoeld? Eenzaam? Leeg? Dor?
Het beeld in deze lezing is heel anders. Bidden is alsof er zachtjes regen over ons heen valt, zodat onze bodem vruchtbaar wordt, onze blaadjes tot leven komen, onze dorst verzadigd wordt. Kan je terugblikken op een tijd waarin je gebed zo aanvoelde? Dat je daar zomaar neerzat en God liet binnensijpelen? Wanneer liet het gebed bij jou voor het laatst het gevoel na verfrist te zijn, bevloeid, gevoed?
Je hoort de woorden van Jesaja nu opnieuw. Sta jezelf toe te genieten van het beeld van Gods woord dat als regen is, ga na welke soort regen jou het meest aanspreekt : is het een plenzende stortvlaag? Lichte motregen? Of iets zachter, subtieler, intiemer… Laat God je meetrekken in het gebed dat Hij in jou tracht te bidden.
Wend je nu tot slot enkele minuten in gebed tot de Heer. Alleen al in zijn aanwezigheid vertoeven, is iets om van te genieten, iets wat je ziel verzadigt. Als je je ertoe gedreven voelt om iets te zeggen bij wijze van smeekbede of dankzegging, laat dit dan spontaan opwellen, zoals waterdamp die terug tot de hemel opstijgt na een warme dag.
Heer ik verlang naar uw rust. Maak stil in mij wat onrustig is. Heer, ik verlang naar uw licht. Verlicht wat donker is in mij. Heer, wees bij mij. Bid met mij.
De lezing is genomen uit de profeet Jesaja, hoofdstuk 55, vanaf vers 10.
Het beeld dat we soms hebben over het gebed, is een beeld van onszelf, in ons eentje, terwijl we roepen naar de hemel en al te vaak geen antwoord krijgen. Geen wonder dat heel wat mensen het nogal een karwei vinden! Kan je momenten bedenken waarop jouw gebed zo heeft aangevoeld? Eenzaam? Leeg? Dor?
Het beeld in deze lezing is heel anders. Bidden is alsof er zachtjes regen over ons heen valt, zodat onze bodem vruchtbaar wordt, onze blaadjes tot leven komen, onze dorst verzadigd wordt. Kan je terugblikken op een tijd waarin je gebed zo aanvoelde? Dat je daar zomaar neerzat en God liet binnensijpelen? Wanneer liet het gebed bij jou voor het laatst het gevoel na verfrist te zijn, bevloeid, gevoed?
Je hoort de woorden van Jesaja nu opnieuw. Sta jezelf toe te genieten van het beeld van Gods woord dat als regen is, ga na welke soort regen jou het meest aanspreekt : is het een plenzende stortvlaag? Lichte motregen? Of iets zachter, subtieler, intiemer… Laat God je meetrekken in het gebed dat Hij in jou tracht te bidden.
Wend je nu tot slot enkele minuten in gebed tot de Heer. Alleen al in zijn aanwezigheid vertoeven, is iets om van te genieten, iets wat je ziel verzadigt. Als je je ertoe gedreven voelt om iets te zeggen bij wijze van smeekbede of dankzegging, laat dit dan spontaan opwellen, zoals waterdamp die terug tot de hemel opstijgt na een warme dag.